Historia i mitologia

Mitologia

Wiele mitów było przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Najpopularniejszy z nich opowiada o Zeusie, który wraz z innymi bogami olimpijskimi zwyciężyli w bitwie z Tytanami i zdecydowali, że świat powinien być przydzielony poszczególnym bogom. Po podziale odkryto, że bóg Słońca Helios został pominięty i nie dostał nic. Poprosił więc o pierwszą wyspę, jaka wyłoniła się z morza. W taki sposób wszedł w posiadanie Rodos. Helios miał trzech synów, Lindosa, Kamirosa  i Ialyssosa. Imiona te nadano pierwszym osadom na wyspie. Aż do dziś Helios znany jest jako Bóg Słońca wyspy Rodos.

Początki Rodos

Pierwszymi osadnikami na wyspie byli Minojczycy, jednak badania archeologiczne wskazują na ślady zamieszkania jeszcze w czasach neolitu. W 1100 roku p.n.e Dorowie zamieszkali pierwsze osady Kamiros, Ialyssos i Lindos. Wraz z ich przyjazdem Rodos rozkwitło. Zaczęło wywierać wpływ i mieć znaczenie wśród innych społęczności. W roku 408 p.n.e Kamiros, Ialyssos i Lindos zjednoczyły swoje siły i dla własnego bezpieczeństwa zbudowały miasto Rodos, które zostało zaprojektowane przez Hippodamosa z Miletu. Miasto było podziwiane i szanowane jako ośrodek handlowy i kulturowy. Rodos było pierwszą wyspą archipelagu Dodekanez, która przyjęła chrześcijaństwo. Stało się to po dwóch wizytach apostołów Pawła i Jana.

Wojny starożytne

Po wielu latach dobrobytu Rodos zmieniało sojusze wiele razy.W 490 roku p.n.e, w czasie sojuszu z Atenami, Rodos walczyło w wojnie przeciwko Persom. Persja została pokonana w bitwie pod Maratonem, a Rodos stało się ich sojusznikiem. W 480 roku p.n.e po przegranej z Atenami w bitwie pod Salamis Rodos na powrót podporządkowało się temu mocarstwu. W 477 roku przed p.n.e Rodyjczycy zbuntowali się przeciwko Atenom i przyłączyli się do Sparty. W 394 roku p.n.e,po zawarciu ponownego sojuszu z Persją, Rodyjczycy walczyli przeciwko Aleksandrowi Wielkiemu, jednak gdy tylko zorientowali się, że porażka jest bliska zmienili front i przeszli na stronę zwycięzcy. W 305 roku p.n.e. Rodos przetrwało długie oblężenie przez Demetriusza zwanego „Oblężycielem miast”. Kolos został zbudowany właśnie na pamiątkę tego zwycięstwa. Rodyjczycy zbudowali też największą flotę Morza Egejskiego, co zapoczątkowało lata dobrobytu jako główny ośrodek handlowy. Po wielu wojnach domowych, które Rzymianie prowadzili w Grecji Rodyjczycy zawarli sojusz z Juliuszem Cezarem. Trwał on aż do jego zabójstwa. W 44 roku p.n.e. rzymski generał Krassus rozpoczął oblężenie wyspy, zniszczył flotę i ograbił Rodos z rzeźb i wielu innych dzieł sztuki. W 77 roku naszej ery, po wielu latach powolnego upadku, wyspa stała się częścią Imperium Rzymskiego.W 155 roku naszej ery potężne trzęsienie ziemi zniszczyło dużą część wyspy, a w 269 roku Inwazja Gotów jeszcze bardziej pogorszyła ten stan.

Panowanie Bizantyjskie

W tym czasie wyspa przeżywała wiele najazdów, w tym dwa największe: w 623 roku n.e. przez Persów i w 653 roku n.e. przez Saracenów. Poza tym następowało wiele mniejszych oblężeń, takich jak natarcia piratów i barbarzyńców. Niestety niewiele wiadomo o tamtych wydarzeniach. Na wyspie można znaleźć wiele pozostałości z czasów bizantyjskich, a na kościelnych ścianach widnieje wiele fresków z tamtego okresu.

Średniowiecze

Rycerze Joannici okupowali wyspę przez 213 lat, poczynając od roku 1309. Wracając z Jerozolimy uczynili Rodos swoim centrum dowodzenia. Okres tego panowania zapisał się jako jeden z najznamienitszych w dziejach wyspy. W tym czasie wzniesiono najpiękniejsze historyczne budynki Rodos. Miasto stało się stojącą na wodzie fortecą z murami grubymi na 12 metrów i wieloma bramami, które zamykane były na noc, aby chronić miasto przed najeźdźcami. Wewnątrz bram mieścił się Pałac Wielkiego Mistrza, mniejsze pałace i Szpital Rycerski, kościoły, zajazdy i domy mieszkalne. Wszystko to było połączone ze sobą brukowanymi ścieżkami.

W roku 1522, po sześciu miesiącach bitwy w obronie wyspy Wielki Mistrz Viller D’ilse został zmuszony do poddania się Sulejmanowi Wspaniałemu. Po sromotnej porażce Rycerze wycofali się na Maltę i stali się Rycerzami Maltańskimi.

Panowanie Tureckie

Rodos pozostawało pod Tureckim panowaniem w latach 1522-1912. Podczas panowania Suleyman’a zbudowano meczet i łaźnie tureckie, które są używane do tej pory. Inny mały meczet wzniesiono poza murami miasta. Stał się on miejscem pochówku tureckich przywódców.

Okres ten był bardzo ciężki dla mieszkańców wyspy. Nie zapewniono im bezpieczeństwa i ochrony. Nie pozwolono im żyć wewnątrz murów, co narażało ich na ataki pirackie. To doprowadziło do powstania wielu mniejszych wiosek, czego pozostałości widać w dzisiejszych czasach. Mieszkańcy jednak nie poddali się, kontrolując z małych wiosek handel i ustanowili miasto Lindos ośrodkiem handlowym.

W roku 1856 potężna eksplozja rozpaliła ogień, który spowodował ogromne zniszczenia i pochłonął wiele istnień ludzkich. Pałac Wielkiego Mistrza został zrujnowany, Kościół Świętego Jana i wiele innych budynków również uległo zniszczeniu. W późniejszych czasach odkryto, że wybuch ten był spowodowany zapaleniem się prochu strzelniczego, który był magazynowany blisko Pałacu w XVI wieku.

Okupacja włoska i niemiecka

Włosi dołączyli do militarnych sił greckich w roku 1912. To właśnie wtedy zakończyło się panowanie tureckie. Włosi odbudowali większość zniszczonych w ogniu budynków. Zaprojektowali i postawili wiele budynków w stylu neoklasycznym i art deco. Początkowo Włosi traktowali Rodyjczyków bardzo dobrze, jednak faszyzm i wybuch Pierwszej Wojny Światowej przyczyniły się do zmiany tego stanu rzeczy. Prawa mieszkańców wyspy były nagminnie łamane, zasoby pożywienia bardzo skromne, szkoły zamknięto, a gdy je ponownie otwarto obowiązywał język włoski. Za nielegalne uważało się wywieszanie greckiej flagi. To zapoczątkowało tradycję niebieskich i białych domów (kolory Grecji), jako znak solidarności i buntu.

W czasie Pierwszej Wojny Światowej Rodos zostało przejęte prze Niemcy. Nie poprawiło to bytu mieszkańców, a wręcz go pogorszyło. Zasoby pożywienia zmniejszyły się jeszcze bardziej. Wszelkie bunty karano bardzo dotkliwie. Prawie wszyscy mieszkańcy dzielnicy żydowskiej na Starym Mieście zostali zesłani do obozów jenieckich i nigdy stamtąd nie wrócili. Fakt, że Grecja musiała stawić czoła również wojnom domowym tylko utrudniał mieszkańcom normalne funkcjonowanie.

Z końcem Pierwszej Wojny Światowej archipelag Dodekanez został uwolniony przez siły sojuszników, ale dopiero w 1947 roku Rodos zostało całkowicie zwrócone Grecji przez wojsko brytyjskie, a grecka flaga mogła znów dumnie powiewać nad wyspą.

Okres powojenny

Po Pierwszej Wojnie Światowej Rodos, tak jak pozostała część Grecji cierpiało z głodu, braku środków finansowych i niskiego zatrudnienia. Wielu mężczyzn, którzy byli zdolni do pracy wyjechało za granicę (najczęściej do Ameryki i Australii), w późniejszym czasie dołączały do nich rodziny. Członkowie rodzin pracowali bardzo ciężko, często zatrudniając się w wielu miejscach na raz. Wiele z nich pozostało za granicą, ale część zdecydowała się na powrót. Wracali z pieniędzmi przeznaczonymi na budowę domu lub na założenie własnej firmy. To zapoczątkowało rozwój turystki. Większość hoteli postawiono tu w latach 60. i 70. To także powód tego, że wielu Rodyjczyków mówi po angielsku z amerykańskim lub australijskim akcentem.